1 oktober 2017…
Dat is een datum die me nog wel even bij blijft.
De slotrit van onze stichting…. de CS-Riders en de naam CS-Riders zeg ik vol trots en vol respect.
Ieder uur, iedere minuut en iedere rit die er afgelopen seizoen inzat kwam vandaag bij elkaar.

Vanmorgen was het besef daar toen ik veel te vroeg een kop koffie ging halen bij een texaco station bij Meppel in de buurt.
Er kwam een amerikaanse politie harley binnen rollen…
“Toevallig onderaeg naar Groningen” vroeg ik.
Jazeker we gaan een meisje ophalen van huis die ziek is en dan sluiten we aan bij de CS-Riders in Assen.
De man kwam ergens onder uit Gelderland en was inmiddels knap koud geworden. Ik heb mij voorgesteld en het minste wat ik kon doen was een kop koffie kopen.
En toen schoot het even door mn hoofd…. letterlijk uit het hele land komen onze riders, maar ook onze contacten zoals de Amerikaanse politie voertuigen groep.
Hoe groot zijn we eigenlijk vroeg ik me af.
En met dit gevoel mocht ik richting Assen rijden.
Met een aantal man hebben we bij afslag Assen noord onze special gast van vandaag opgewacht.
Een politiemotor kwam aanrijden met de mededeling dat ze er bijna waren… en dat was een kippenvel moment.
Amerikaanse politiemotoren met daarachter een amerikaanse Limo van limoverhuur Wildervank, een 20 tal motoren erachter en afsluiter de oh zo bekende NYPD Jeep van Ton.

Wij mochten de groep door Assen heen begeleiden richting ons honk. Een grote Amerikaanse schoolbus van cultuurpodium Van Slag Borger stond alweer te pronken in de stationsstraat en toen reden we de parkeerplaats op…
Onmiddelijk werd mijn eerdere vraag beantwoord.
Hoe groot zijn we nou eigenlijk……..
Het hele terrein stond vol met motoren en trikes en heel erg veel mensen.
Riders, gezinnen waar we voor gereden hebben, kinderen van riders, partners die mee gekomen waren.

Ik was amper afgestapt en ik werd besprongen door een paar kids van het thuishuis Elim die er ook waren..
En ik kreeg ook onmiddelijk op mn donder want ze hadden wel lang moeten wachten dus of ik wel even kon opschieten.

En toen mocht ik weer eens wat zeggen dus ik blies op mijn geliefde fluitje en voor het allereerst merkte ik dat ik dit toch ook wel een grote groep vond.
Nerveus……. denk het wel een beetje.
Termeer omdat ik.onze gast mocht voorstellen aan iedereen.
Een dapper meisje met een roze gebreid mutsje kwam in haar rolstoel naar voren met enorme mooie glimmende oogjes.
Haar moment was daar en ze had er zin in.

Vanaf haar positie waren we enorm groot en groots natuurlijk.
Onze slogan “nooit te groot om te bukken voor een kind” werd letterlijk gedemonstreerd en het emotioneerde me.
Als 1 man gingen de eerste 2 rijen door de knieen en we zaten op haar hoogte.
“Ik ben Marley en ik ben 9 jaar.
Vanmorgen was geweldig en er stond ineens een limousine voor onze deur.”
Op mijn vraag of ze zelf kon en wilde vertellen wat er nou precies met haar was andwoorde ze resoluut.
“Ik heb kanker en ik wordt niet meer beter”
En dat is het moment lieve vrienden dat ik spijt heb van mijn vraag, ik weet het wel maar ik wil het liever niet weten of horen….. zo’n zacht kinderstemmetje en zon weergaloos harde zin.

Michel nam het gelukkig vrij snel over met het welbekende veiligheids praatje.
En al gauw had die zijn “gele brigade” opgesteld en waren we start klaar.
Kids in de bus, limo, politieauto trikes……

Traditiegetrouw een rondje door het centrum van Assen, onze vestigingsplaats.
Een gigantische stoet en dan bedoel ik gigantische stoet, ik denk de grootste die we als CS-Riders in eigen organisatie gereden hebben trok door de drentse hoofdstad.

Via de beilerstraat en de rondweg naar de TT baan en via de TT baan richting Smilde.
Zo’ n grote stoet trekt veel bekijks.
Over en weer werd er gezwaaid en getoeterd naar de mensen die langs de kant deze karavaan aan zich voorbij zagen trekken.
Michel voerde op zijn gemak de “gele brigade” aan die hun taak weloverwogen en goed uitvoerden. Een team waar we trots op mogen zijn.

De rit bracht ons in Appelscha waar we door de mensen van attractiepark Duine Zathe werden opgewacht.

Nadat iedereen verzameld had en ondergetekende weer eens wat had geroepen stond men startklaar.

Ik was bijna bij 3 en een massa kwam in beweging. Na telling bleek de massa uit 155 mannen, vrouwen en kinderen te bestaan met voor ons neus een attractiepark. De snackhoek was vrij snel vol want de meesten hadden wel zin aan iets lekkers.
De kids vanaf 3 tot ergens in de 70 vlogen het park in en al gauw zat de CS-Riders in trapauto’s, helicopters, waterglijbanen de achtbaan, botsautootjes noem maar op. Iedereen let op iedereen en het hoofddoel is heb plezier.
En plezier hebben we gehad, wat veel lachende kids, gewoon heerlijk spelen en ravotten samen met ons. Een dagje plezier, even niet moeilijk, even niet “ziek” even gewoon kind zijn. En ook wij als CS-Riders konden vandaag weer even…… kind zijn.

De klok van 17:00 was al gauw bereikt en dat betekende dat we terug moesten naar het honk.
Koppen tellen……
2 kinderen verloren……
Dat kan je niet uitleggen natuurlijk dus een snelle zoekactie zorgde ervoor dat ze al redelijk snel terecht waren. Ze zatrn nog in het park, vonden ze zelf niet erg.
Buiten de hekken werden ons voor de kids nog leuke presentjes mee gegeven en voor Marley was er een prachtige knuffel.

Marley had genoten en ze was zoooooo moe. We sloten uiteraard af met een knuffel.
Op het moment dat ze haar hoofdje op mn schouder legt zegt ze

“Dank je wel Sebas, dit was wel de leukste dag van mn leven……”

En dan maakt het niet uit wie je bent, hoe groot stoer of sterk je bent of dat je voorzitter bent van een prachtige stichting als dit…….. dan jank je…….
En dit compliment is hetgeen ik jullie mag geven…..
Jullie zijn hier met zijn allen vandaag schuldig aan.
Alle kids hebben het heerlijk gehad, maar Marley… die had de mooiste dag van haar leven.

Onder leiding van Erik Halmingh reden we terug naar Assen.
Onderweg kwamen we vele groepen motorrijders tegen wat de terugweg erg plezierig maakte. We zijn toch een indrukwekkende groep als we rijden natuurlijk en zeker met de variatie aan voertuigen die we hebben.

In Assen was er tijd voor een snel praatje en even snel naar het toilet of even wat drinken.
Maar met de stichting hadden we de eer om het werk van Nicky Maas te bewonderen die een kinderdocu heeft gemaakt.
Dus met zn allen te voet naar de Kolk.
Deze docu gaat over het onstaan van een vriendschap tussen een jonge knul Noëll en ons allen bekende Gerrit.
Superspannend voor zowel Nicky als ons, masr natuurlijk ook voor Noëll en zijn ouders die deze docu ook nog niet gezien hadden.

Indrukwekkend, dan dek ik denk ik de hele lading.
Ik was onder de indruk en ik denk velen met mij.
(Ik kan er natuurlijk niet teveel over roepen gezien die officieel nog in premiere gaat)
Ontzettend veel respect voor Gerrit, Noëll en Nicky (uiteraard ook alle anderen) die dit hebben gedaan.
Ik vind het een compliment en een prachtig kado voor de stichting.

Na deze prachtige docu in optocht terug naar het Honk waar nog 1 ding moest gebeuren.

Afsluiten is ook een foto van een Rider op de muur plaatsen.
Onze Memory wall.
Sijtze van den Berg verdiend zijn plek op de muur, zijn broer Gerrit heeft hem daar vanavond zijn plekje gegeven. Gone but not forgotten.
En toe was het tijd voor een hapje en een drankje een praatje en een knuffel en langzaamaan droop iedereen moe maar voldaan af.

Een dag met veel emoties.
Een dag die mij trots heeft gemaakt maar ook zeker nederig.

Een waardige afsluiting van een prachtig seizoen. We hebben veel bereikt met zijn allen.
Dankbaar ben ik dat jullie er altijd zijn, zonder jullie, bikers, trikers, politievoertuigbestuurders, blokkers, donateurs, sponsoren, andere vrijwilligers……….. gouden harten.
Zonder jullie zijn we nergens, en onze beloning…. alle glimlachen die we vandaag hebben gezien en alle knuffels die vandaag zijn uitgedeeld.
Dat is waarom.

Vol trots, dankbaar sluit ik af.
“Proud to be a part of it.”

Sebas.
Voorzitter
CS-Riders.