Vandaag een dag met een rand, een zwarte maar absoluut voorzien van gouden facetten.
We gingen Sijtze wegbrengen.
Een CS-Rider, ambassadeur al was het maar voor even.

Een overweldigend aantal riders van de CS waren present maar ook onze vrienden van Oxalis 4 kids, Knight templars en CMA sloten aan.
Een impossante stoet trikes en motoren kwamen aan bij het rouwcentrum om Sijtze op te halen.
Het uitdragen van de kist was een moment van oorverdovende stilte en voelbaar repect, een gouden facet.

Sijtze nagenoeg voorop met de familie op de volgtrikes begeleidt door zoveel motoren.
Een laatste rit trok dwars door Leeuwarden.

Nog ben ik onder de indruk van vandaag,
Onder de indruk van wat ik heb gezien en wat ik heb mogen voelen.
Indrukwekkend hoe respectvol dit was
Indrukwekkend hoe iedereen er stond, als 1 familie.
Troostend, begrijpend en steunen.
Richting elkaar en richting de familie van Sijtze en heel even maakte dat ons vandaag 1 geheel, 1 familie.

Ik kan niet genoeg vertellen hoe trots ik ben vandaag, op eenieder die hierbij was op welke manier dan ook.
Hetzij fysiek, hetzij in gedachte.
Trots en dankbaar met een stukje nederigheid om wat we samen hebben mogen doen.
Mijn oprechte respect voor jullie.

Onderstaand de woorden die ik gesproken heb tijdens de uitvaart.

***********************************************
Een dag met een lach en een traan, regen en zonneschijn en alles wat daar tussenin zit.
Zo begon mijn stukje amper 2 week geleden.
Nog 1 keer rijden voor Sijtze, we deden het graag.

Het was onvermijdelijk en het was een strijd die niet meer te winnen was.
Zijn geest wilde nog wel en in zijn hart zou die zeker weer met ons mee rijden.

Dinsdag kreeg ik telefoon, het ging niet goed met Sijtze.
Sipke, Theun, Alina en Wendy waren al bij hem, we moesten afscheid gaan nemen.

Op je bed, voorhoofd tegen voorhoofd hebben we elkaar gesproken.
Zacht, bang, maar vooral zo moe.
We zullen er zijn Sijtze, het is de belofte die ik hem deed.
Sijtze keek me recht aan en tilde zijn hoofd iets op……” ja he” was het antwoord wat ik kreeg.
Zij aan zij met jouw familie konden we bij je blijven totdat je in slaap viel.

Telefoon, Sijtze heeft afscheid genomen, we gaan er zo heen.
En weer zij aan zij met jouw familie mochten we afscheid nemen en werden wij opgenomen in jouw familie en zij in de onze.

Dus als voorzitter hier staan heeft zo weinig zin, daarvoor waren de afgelopen dagen te intens. Moeilijk uit te leggen en nog moeilijker om te verwoorden.

Dood gaan is 1 van de moeilijkste maar ook 1 van de intiemste dingen die je kan doen.
Dat wij hierin zo dicht bij de familie mochten staan was erg bijzonder.
Ik heb Gerrit geschreven in een bericht afgelopen week, familie is niet perse bij bloed maar meer nog bij band.

Uiteindelijk is het de band die een familie maakt, Sijtze had naast zijn familie nog een andere familie waar die deel vanuit maakte.

Ook met deze familie was er een band. Een verbond gesloten op basis van liefde en respect, doelen en idealen.

De rijders hebben vandaag een rouwband om,
Deze band staat symbool voor de band die wij als rijders onderling hebben.
Deze band houdt door jouw overlijden op te bestaan, je rijdt vanaf nu mee in onze harten en in onze gedachten.